TERUG NAAR OVERZICHT

102. Tien kleine n….tjes, en toen waren we nog met twee…

9 juli, 2023

Lavinia, 8 juli 2023

De voorbije 3 maand waren we ontzettend druk. Bijna constant helemaal volgeboekt. Vijf avonden op de week was het een gezellig drukte aan tafel met gemiddeld 8 tot 12 gasten die aanschoven voor het diner. Vooraf even samen een aperitiefje in onze vernieuwde, ruimere lounge op het terras, en de toon voor de rest van de avond was snel gezet.

Meer nationaliteiten ook als de vorige jaren. Wat meteen voor een bont gezelschap zorgde, met soms hilarische Babylonische spraakverwarringen. ‘Taallessen’ met komische pogingen tot het uitspreken van onbekende woorden, waarbij je je tong in onmogelijke bochten moest wringen of je lippen moest verrekken om net dat ene woord eruit te persen. Zelfs het West-Vlaams bleek plots een taal op zich. Zalig. Ik zou het voor geen geld van de wereld meer willen inruilen voor eender welke job.

Maar laat ons eerlijk zijn, het is best ook wel vermoeiend. De hele dag ‘ON’ staan. Er altijd zijn. Ondanks onze dagelijkse siësta, die we meer en meer nodig blijken te hebben, wordt onze dag volledig bepaald door Lavinia. En het is natuurlijk meer dan alleen de gasten ; er is ook de administratie, de poetskalender opstellen, personeel inplannen, facturen betalen en de boekhouding bijhouden, voorbereidingen treffen voor het menu en de komst van de gasten…

Daarom was het best wel goed dat het aantal gasten de voorbije tien dagen stilaan begon te minderen. Zoals in de tien kleine n…tjes (mag ik dit woord nog wel gebruiken?) van Agatha Christy.

Deze week waren er nog welgeteld 3 gasten, gisteren nog twee, en sedert deze namiddag zijn we met ons tweetjes. En hoewel het heel erg gezellig was, leuke gesprekken, fijne avonden, toch doet het goed nu.

Effe alleen, effe doen wat ik wil en wanneer ik het wil.

En zo vond ik mezelf dobberend op een luchtmatrasje op het water. Helemaal alleen met mezelf en de natuur. Wim was naar de kapper, en ik kon er best van genieten.

Even terug kijken door de ogen van de gasten naar onze ‘doeninge’ (West-Vlaams voor onze zaak, onze eigendom). Ik herontdekte de tuin, de bloemen, de pas gesnoeide statige palmen, de Yucca’s die trots hun bloementoortsen dragen. Het was bijna zonde om mijn ogen te sluiten. Ik kon genieten met al mijn zintuigen : de zon op mijn huid, het licht verkoelende water rondom mij, de zwaluwen die hoog in de helderblauwe lucht hun zenuwachtige vlucht maakten, het spel van de twee rode libellen die flirtten met elkaar net boven de waterspiegel. Maar ook van het mooiste geluid – naar mijn gevoel – het ruisen van de palmbladeren in de wind, de geur van de Azaleja’s…

En dan plots fladdert er geheel onverwacht, vrij en vrolijk een witte vlinder door de tuin. Het moet Thomas zijn. Ik weet het wel zeker. Het kleine jongetje dat veel te vroeg vlinder geworden is. Ik kan hem niet te pakken krijgen op foto. Ik zou zo graag dat beeld van die verblindend witte vlinder doorsturen naar zijn mama. Want ik weet wel zeker dat ook hij zag hoe zijn mama hier enkele weken geleden haar mooiste glimlach bovenhaalde. Het voelt als een betovering. Misschien zie ik wat ik wil. Dat kan best zo zijn. Maar haar verhaal heeft me hard aangegrepen.

De kwetsbaarheid van het ouderschap wordt me ook nu weer heel erg duidelijk door de komst van kleine Jules, en van het moederschap van mijn eigen dochter over Liv.

Maandag vertrekken we naar België. Eindelijk dat kleine donkerharige mannetje te zien, eindelijk Wims zoon in de rol van papa te zien. Natuurlijk hebben we al vaak video calls gedaan, maar dat kleine venteke voelen en ruiken… Wim zien in een nieuwe rol vind ik ook wel spannend…

En natuurlijk mijn Livke zien, dat steeds groter wordende kleutertje die ondertussen haar eigen willetje heeft. We missen veel, dat is de keerzijde van ons avontuur. En daarom genieten we drie dubbel zoveel en zo intens van die momenten.

Even enkele dagen weg, wij met ons tweetjes, naar diegenen die ons het nauwst aan het hart liggen.

En daarna terug naar huis, naar dat mooie en warme, lieve plekje dat Lavinia heet.

 

Hasta luego,

Annemie ofte Ana

6 reacties

  • Rosaline says:

    Heerlijk dat jullie even tijd voor jezelf neemt en er duidelijk zo van kunt genieten; het is jullie van 💓e gegund! En dan als toetje naar de (klein)kinderen… wat een zaligheid moet het voor jullie zijn.
    Geniet van de rust, kom even lekker bij en laat jullie onderdompelen in het gezelschap van de (klein)kinderen❣️
    Veel Liefs van Marc en Roos 🌹

  • Wat fijn weer om van je te horen.
    Jullie gaan een wel verdiende vakantie tegemoet. Heerlijk van jullie kinderen en kleinkinderen genieten.
    Lieve groet,
    Ria en Pedro

    • Wim Hantson says:

      Dank jullie wel Ria en Pedro, Het was heerlijk om die kleine Jules te bewonderen en met Livje te spelen… EN natuurlijk de kinderen en familie terug te zien. Knuffel

  • Michel says:

    Met de blote zonsopgangfoto vanuit Lavinia als screensaver op de PC, de veel gelezen boekrecensie over Ana in mijn bestand en vooral de plezante sfeer in herinnering ‘Wish I was there.'(in Lavinia!)
    Nu slaapt Wim met oma en Annemie met opa!
    Is er een blote afdeling bij OKRA, Spanje?

    een Brugse (ook ouwe) zot.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Graag op de hoogte blijven van onze nieuwste blogberichten? Schrijf je dan nu in om de laatste updates te ontvangen!

Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Follow Us

Volg ons op Social Media voor de laatste updates.
Wil je nog meer informatie?
Stuur ons dan een mailtje op info@lavinianaturistresort.com